“Ο χρόνος γυρίζει στις 8 Νοεμβρίου 2017, όταν προσγειωθήκαμε στο Μπιλμπάο, και από εκεί, ξεκίνησε ένα road trip στις βόρειες ακτές της Ισπανίας που βρέχονται από τον Ατλαντικό ωκεανό. Ένα ταξίδι που, όπως αποδείχτηκε, ήταν εύκολο ως προς τις διαδρομές, τη συνεννόηση και τη φιλική αντιμετώπιση των Iσπανών.

Λαρέδο

Πρώτη στάση το Λαρέδο, ένα ψαροχώρι στην ευρύτερη περιοχή του Σανταντέρ. Εκεί υπάρχει ένα beach break, ιδανικό για όσους κάνουν longboard. Βέβαια, σε όλα αυτά τα μέρη παίζει ρόλο η παλίρροια. Στο Λαρέδο, η πιο ωραία κατάσταση είναι από low σε midtide, με κύμα μέχρι δύο μέτρα που ανοίγει τέλεια και μπορείς να κάνεις ride ολόκληρο λεπτό. Εκεί μείναμε τέσσερις ημέρες. Κάθε ημέρα είχε ωραίο κύμα, «εργοστάσιο», σε συγκεκριμένες ώρες, κυρίως το μεσημέρι. Αν και αρκετά κρύο το νερό, έτυχε να δούμε μέχρι πεντακόσια άτομα μέσα, κάθε ηλικίας, αλλά με πολύ καλά vibes. Δεν σου την έλεγαν αν έβλεπαν ότι σέβεσαι την όλη φάση. Σίγουρα οι συνθήκες ήταν πολύ καλές για το ξεκίνημα του ταξιδιού.

Επόμενος προορισμός το περίφημο Σαν Σεμπαστιάν, όπου μείναμε συνολικά τέσσερις μέρες. Παντού ποδηλατόδρομοι, skate parks, εύκολη μετακίνηση για όλους με ποδήλατο ή πατίνι, πολύ καθαρή πόλη. Από τη μία το ψαρολίμανο και από την άλλη η παραλία για surf. Στον παραλιακό δρόμο κυκλοφορούν όλοι με ποδήλατο και υπάρχουν πολλά μαγαζιά με είδη surf. Εκεί βρίσκεται και η Pukas. Πολύ ωραίες εγκαταστάσεις. Μπήκαμε και στο shape room,
είδαμε απίστευτα σανίδια!

Σαν Σεμπαστιάν

Την πρώτη μέρα στο Σαν Σεμπαστιάν, έκανα τα πιο ωραία sessions. Βλέπω στην αρχή φλατ τη θάλασσα, και σκέφτομαι, δεν έχει κύμα. Ξαφνικά σκάνε γραμμές, δύο μέτρα κύμα, με πολύ ωραίο drop και μεγάλο ride. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα τόση ταχύτητα στη σανίδα. Τη δεύτερη μέρα έχω ξεχάσει την παλίρροια και όλα τα σχετικά και μπαίνω από τα βράχια στα δεξιά της παραλίας. Κι ενώ την προηγούμενη μέρα ήταν γύρω μου περίπου εκατό άτομα με longboard, τώρα ήταν καμιά εικοσαριά με short που έχωναν. Εκείνη τη μέρα έφαγα ξύλο και κατάλαβα πόση δύναμη μπορεί να έχει το κύμα με την αλλαγή της παλίρροιας. Στο δεξί μέρος της παραλίας υπήρχαν μόνο locals και σχολές για pro. Εκεί είδα και ένα παιδάκι 12 χρονών να κάνει τρεις κοψιές και aerial.

Επιστροφή ξανά στο Μπιλμπάο. Εδώ το τοπίο είναι πιο αστικό, αλλά η παλιά πόλη είναι πολύ ωραία, με κανάλια που καταλήγουν στη θάλασσα. Ωστόσο, στα κοντινά spots η θάλασσα δεν ήταν καθαρή, οπότε καταλήξαμε περίπου 30 χλμ. πιο μακριά, στη Σοπελάνα, όπου υπήρχαν διάφορα breaks. Το πρωί επιλέγαμε το Salvaje, όπου είχε σχολή η Pukas και γενικά πολύ κόσμο. Το απόγευμα υπήρχαν δίπλα άλλα spots, που δούλευαν με άλλη παλίρροια, όπως η Playa de Aizkorri, ένα point break με δεξί κύμα. Μία από αυτές τις μέρες βρήκαμε την ευκαιρία να κάνουμε μια εκδρομή στο San Juan de Gaztelugatxe, όπου υπάρχει ένα επιβλητικό μοναστήρι χτισμένο σε ένα βράχο πάνω στη θάλασσα.

Σοπελάνα

Ακολούθησε η Mundaka, μια μικρή ήσυχη πόλη, ιδιαίτερα γνωστή για τη surf κουλτούρα της, καθώς συγκεντρώνονται εκεί κυρίως το φθινόπωρο, surfers από όλο τον κόσμο για να μπουν σε κάποια από τα μεγάλα κύματα. Ωστόσο πετύχαμε μια φλατ μέρα κι έτσι κάναμε βόλτα στην παραλία, όπου όλα τα μαγαζιά, καφέ, εστιατόρια, κλπ, είχαν σπασμένες σανίδες με υπογραφές από pro και βέβαια φωτογραφίες του Andy Irons, που είχε πολύ καλές σχέσεις με τους locals. Περάσαμε, επίσης, από το Bakio, μία μικρή παραλιακή πόλη κατά μήκος του Βισκαϊκού Κόλπου. Κατεβαίνοντας στην παραλία, είδαμε ότι γίνεται ένας αγώνας για short boards. Κάποιος από τους locals μου είπε να μπω από τα βράχια τέρμα αριστερά. Σκέφτηκα ότι μου το είπε για να μην ενοχλήσω τη διεξαγωγή του αγώνα και μπήκα από το κέντρο της παραλίας. Όταν έφαγα δύο σετ στο κεφάλι και δεν ήξερα που ήμουν, κατάλαβα ότι απλώς μου είχε δώσει οδηγία για να μπω πιο εύκολα στο νερό.  Η εικόνα που μου έμεινε από αυτό το ταξίδι είναι μια χώρα με πολύ πράσινο, πολλά ωραία surf spots και ένας λαός φιλικός, πολύ κοντά στον αθλητισμό γενικότερα. Σίγουρα θα επιστρέψω σύντομα εκεί”.