Τριάντα ημέρες, τριάντα sessions, 3000 χιλιόμετρα στο οδόμετρο του Rav και όλα αυτά στη γη των Ίνκας, στο Περού. Τέλη Φεβρουαρίου άρχισε η αναζήτηση του τέλειου κύματος, από βορρά προς νότο και τούμπαλιν. Και είναι αλήθεια, έμελλε να εξελιχθεί σε περιπέτεια, χαραγμένη στο μυαλό και των πέντε της παρέας, για πάντα.

Η Punta Hermosa ήταν η πρώτη στάση για surf. Γενέτειρα της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας Sofia Mulanovich. Ο φίλος μας Italo, ο οποίος μοιράζει το χρόνο του μεταξύ Ελλάδας και Περού, μας ξενάγησε στα μέρη του και ιδίως στο break της Playa Blanca και στο Islas.

Το επόμενο πρωί, ταξιδεύουμε νότια στην Panamericana. Τοπίο έρημο, άνυδρο, ξεχασμένο λες από το Θεό. Σερφάρουμε, όμως, στο Cerro Azul, ένα περίεργο αριστερό κύμα που έβραζε από locals, αρκετά μακρύ θα έλεγα. Το σκηνικό στην παραλία βγαλμένο από τα 70’s. Οικογένειες, πλανόδιοι πωλητές φρούτων και παγωτών και ανυπόφορη ζέστη.

Απόγευμα πια, συνεχίσαμε μέσα από την έρημο και βρεθήκαμε κοντά στα σύνορα με τη Χιλή, στην όαση της Huacachina, με τις πιο γνωστές αμμοθίνες στον κόσμο. Πριν ακόμα χαράξει, καβαλώντας ένα ιδιόμορφο 4×4, ξεχυθήκαμε στο σεληνιακό τοπίο, κάνοντας sandboarding και χαζεύοντας την άμμο ως εκεί που μπορούσε το βλέμμα να αγκαλιάσει. Το Περού ξεδίπλωνε τα κάλλη του και τα μυστικά του ήταν εκεί για να τα ανακαλύψεις.

Περνώντας γρήγορα από το πολύβουο Miraflores στη Λίμα, οδηγήσαμε εννέα ώρες στην Panamericana Norte και φτάσαμε στο Huanchaco, μία μικρή κωμόπολη με μεγάλα κύματα. Οι τέσσερις ημέρες παραμονής μας εκεί αποτέλεσαν την έναρξη δυνατών sessions σε όλα τα points που υπήρχαν, με ρεύμα που θύμιζε ποτάμι και επίπεδο ντόπιων surfers πολύ υψηλό.

Το τζιπ μας χύμηξε μπροστά μετά από όλα αυτά, λες και ήξερε τον επόμενο προορισμό. Αδημονούσε να μας φέρει στην πασίγνωστη μηχανή κυμάτων, στο Chicama, στο Puerto Malabrigo, ένα ξερό και φτωχό ψαροχώρι. Παρκάρισμα στο εξωτικό Chicama Boutique Hotel και η ανάσα σταματά, κοιτάζοντας από ψηλά το θαύμα της φύσης. Σετ 5-6 κυμάτων και δυνατός off shore αέρας.

Το τέλειο κύμα και ναι, τολμώ να το παραδεχτώ, ήταν αυτό που μας κράτησε αντί για τρεις, άλλες επιπλέον τέσσερις ημέρες, με διπλά και τριπλά sessions. Πολύ γρήγορο κύμα με τρία διαφορετικά breaks, που ενίοτε μπορούν να ενωθούν και να δώσουν απίστευτα rides αρκετών λεπτών. Νωρίς τα χαράματα ήμασταν σχεδόν μόνοι, αργότερα στην ημέρα γέμιζαν τα σημεία. Γρήγορο αριστερό με πολύ κυνηγητό από 1-2,5μ. και με τον Γιώργο να γράφει το επικό 1’49” στο μακρύτερο κύμα του! Εξουθένωση επήλθε από τα session after session, κάνοντας και ένα πέρασμα από το εκπληκτικό και δυνατό Pacasmayo στο El Faro.

Το φαγητό που περιελάμβανε κάθε είδους θαλασσινού και άπειρες μπύρες Cusquena Negra, αντί για νερό, γέμισαν τις υπόλοιπες ώρες. Οι άνθρωποι χαμογελαστοί, ήσυχοι, σε έναν τόπο που λες και ήρθε από άλλη εποχή, γεμάτο νοσταλγία και γλυκιά θολούρα…

Από εκεί βρεθήκαμε οδηγώντας στην πόλη της Mancora, πολύ κοντά στον Ισημερινό. Υγρασία, ζέστη και ξεχνώντας τις στολές μας, αλλάξαμε δέρμα σαν τα φίδια και βάλαμε τα bshorts. Πολύβουο μέρος, μία Βαβέλ με διαφορετικές γλώσσες από παντού, τουριστικό θέρετρο θα έλεγα και πολύ κοντά στο φημισμένο Lobitos, το οποίο επισκεφτήκαμε δύο φορές, αλλά δεν μας ανταπέδωσε τα αναμενόμενα.

Όμως ένα απογευματινό πέρασμα από το Piscinas, ένα ψηλό αριστερό break, που εκτονώνεται γρήγορα, αλλά και από το  El Nuro, που είναι μικρό αλλά κάθετο, μας έδωσαν ωραίες φωτογραφίες. Έκπληξη η τελευταία ημέρα στη Mancora, με glassy κύμα 2-3μ., με drop κάθετα και δύναμη εκτός ορίων.

Η πτήση της επιστροφής για Λίμα μας περίμενε, καθώς και ένα μεγάλο σοκ φτάνοντας εκεί. Κλειστά σύνορα, ακυρωμένες όλες οι πτήσεις και επιβολή στρατιωτικού νόμου λόγω πανδημίας. Έγκλειστοι πια για οκτώ ημέρες σε ένα ξενοδοχείο στο Miraflores με την επιστροφή να μοιάζει άπιαστο όνειρο… Όμως, η ωραία παρέα μας έσωσε την κατάσταση και πυροδότησε την ψυχολογία και τον τρόπο να δραπετεύσουμε από εκεί.

Η είδηση από την Γερμανική Πρεσβεία για πτήση της Iberia για τους Ισπανούς, μας έφερε στο δρόμο των πολυπόθητων εισιτηρίων και έτσι, την 25ης Μαρτίου, χωρίς άδεια για τα στρατιωτικά μπλόκα, χωθήκαμε τρέχοντας στην Ισπανική Πρεσβεία, από εκεί σε στρατιωτική βάση και φθάσαμε Μαδρίτη για να μάθουμε ότι η πτήση για Αθήνα ακυρώθηκε…

Παίρνουμε άλλη πτήση, λοιπόν, για Παρίσι και φτάνοντας εκεί μας λένε ότι ακυρώθηκαν και από εκεί όλες οι πτήσεις για Ελλάδα. Συμβούλιο όλοι μαζί και αναχώρηση με ταξί-βαν για Βρυξέλλες, άλλες τέσσερις ώρες. Ακυρώνεται και από εκεί η πτήση της Swiss για Ζυρίχη και μετά για Αθήνα. Ψάξιμο πάλι και έκτακτη πτήση της Aegean, μας φέρνει πια την επόμενη ημέρα στο Ελ. Βενιζέλος. Δεκατέσσερις ημέρες καραντίνα στα Γιάννενα και επιστροφή στην Πάργα μετά από 45 ημέρες.

Αν με ρωτήσετε αν μετάνιωσα για την περιπέτεια όπως εξελίχθηκε, σας απαντώ ότι θα το έκανα ξανά και ξανά, με αυτή την απίστευτη παρέα. Και μάλιστα, για ένα συγκεκριμένο μέρος. Το Chicama, το ψαροχώρι, περιτριγυρισμένο από έρημο, με ανθρώπους χαμογελαστούς που ζουν σε μια άλλη εποχή, γεμάτη νοσταλγία και μεσημεριανή ραστώνη, που όμοια της υπήρξε μόνο στα παιδικά μας χρόνια και πια μόνο στα όνειρα μας…

Photo credits: Albena Todorova