Η ιστορία μας γυρίζει πίσω στο χρόνο, αφού η αγάπη για τη θάλασσα υπήρχε για τον Μπάμπη από την παιδική ηλικία, όταν έκανε ιστιοπλοΐα στον Όμιλο Κατοίκων Βουλιαγμένης. «Τότε βλέπαμε με ένα φίλο μου τις σανίδες του windsurf στον Όμιλο και θέλαμε να δοκιμάσουμε. Μια μέρα πήραμε από μία, μπήκαμε μέσα και δεν ξέραμε πώς να γυρίσουμε», θυμάται ο ίδιος. Κάπως έτσι, μπήκε και το windsurf στη ζωή του και το 1989, σε ηλικία 16 ετών, κέρδισε το πρώτο του πανελλήνιο μετάλλιο στην ιστιοσανίδα. «Ταυτόχρονα, μας ενδιέφερε όποιο άθλημα είχε σχέση με τη θάλασσα, οπότε γνωρίζαμε το surf. Ειδικά κάποιοι που ταξιδεύαμε συχνά στο εξωτερικό, είχαμε μια μικρή επαφή με το άθλημα, αλλά νομίζαμε ότι δεν μπορεί να υπάρχει surf στην Ελλάδα».

Από τότε άλλαξαν πολλά, το surf τελικά μπορεί να υπάρξει στην Ελλάδα και μάλιστα εκπροσωπείται πλέον επίσημα από την Πανελλήνια Ένωση Όρθιας Σανιδοκωπηλασίας & Κυματολίσθησης (ΠΑΝ.Ε.Ο.Σ.Κ)/ Hellenic SUP & Surf Association (HSSA), μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Surfing (ISA). Η ISA είναι η μόνη αναγνωρισμένη από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (Δ.Ο.Ε) ως παγκόσμια διοικητική αρχή για το Ολυμπιακό άθλημα του Surfing, του Stand Up Paddle (SUP) surfing και racing, καθώς και όλων των αθλημάτων σανίδας στο κύμα. Η HSSA ιδρύθηκε το 2015 και πρόεδρός της είναι ο Μπάμπης Σαββάκης, ο οποίος εξιστορεί με το δικό του γλαφυρό τρόπο την πορεία όλων αυτών των χρόνων.

Λαγκούβαρδος 00’s

Πότε άρχισες να ασχολείσαι με το surf;
Η πρώτη φορά ήταν το 2002-2003 στη Βάρκιζα με το Δημήτρη Πηλιχό και τον Παύλο Χειλαδάκη. Αυτοί είχαν ήδη ξεκινήσει να ασχολούνται με το surf, παράλληλα με το windsurf και μέχρι τότε τους κορόιδευα. Μου έλεγαν «κοροϊδεύεις επειδή δεν μπορείς να κάνεις». «Εγώ δεν μπορώ;», τους είπα μια μέρα. Αυτό ήταν. Δοκίμασα και κόλλησα. Εμείς, τότε, μάθαμε μόνοι μας. Όταν μαθαίνεις μόνος σου, βέβαια, είναι καλό να σε βοηθήσει κάποιος που ξέρει, ιδίως όταν φτάνεις σε ένα επίπεδο. Αυτός ήταν για εμάς ο Ιταλός Lorenzo Pellegrini, ένας πολύ καλός surfer που ερχόταν στην Ελλάδα.

Τι αναμνήσεις έχεις από εκείνα τα χρόνια της αθωότητας;
Εκείνες οι εποχές ήταν πολύ διαφορετικές. Μου έχει τύχει να κάνω surf μόνος μου στη Βουλιαγμένη, αφού κανένας από τους φίλους μου δεν μπορούσε να έρθει. Αλλά και στις «γεμάτες» μέρες, το μέγιστο ήταν 15 άτομα στη Βουλιαγμένη και 6-7 στο Λαγκούβαρδο. Ήξερες ποιος θα ήταν στο νερό πριν φτάσεις στην παραλία. Πάντα παρεΐστικο κλίμα και πλάκες μεταξύ μας. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 δεν υπήρχε τίποτα στο Λαγκούβαρδο.

Κάμπινγκ στον Λαγκούβαρδο, 00’s

Πηγαίναμε εκεί για surf, κάναμε κάμπινγκ, αφήναμε τα σανίδια στην παραλία, πηγαίναμε για καφέ στη Μαραθόπολη, γυρίζαμε και ήταν όλα στη θέση τους. Και τότε δεν υπήρχαν το internet και το Facebook. Γίνονταν πιο «πρωτόγονα» οι συνεννοήσεις. Και βέβαια, υπήρχε πολύ ταλαιπωρία, ήταν μια περιπέτεια το να πας και να γυρίσεις. Ο δρόμος ήταν δύσκολος, περνούσαμε μέσα από όλα τα χωριά. Σταματούσαμε πάντα στο χωριό Αθήναιο, στην ταβέρνα της «Αμερικάνας», 10-15 άτομα το πολύ, ήμασταν όλοι εκεί. Μετά ξεκινήσαμε τα ταξίδια στο εξωτερικό.

Δώσε μας λίγο την εικόνα από αυτά τα ταξίδια.
Το πρώτο ταξίδι που πήγαμε ήταν στις Μαλδίβες το 2005. Με έπεισαν οι υπόλοιποι, ο «Φασόλιας» και ο Παύλος, γιατί τότε εγώ δεν έκανα πολύ surf. Θυμάμαι ακόμη πόσο πιασμένος ήμουν την πρώτη φορά και ότι έβλεπα ακόμη και στον ύπνο μου ότι έκανα surf! Επίσης τα reef sharks και τους φαλαινοκαρχαρίες. Ακολούθησαν η Πορτογαλία, το Μαρόκο, τα Κανάρια Νησιά, κ.α. Αλλά οι Μαλδίβες είναι ο πιο ωραίος προορισμός, αφού με το που φτάνεις πας κατευθείαν στο spot. Η θερμοκρασία του νερού είναι πιο ζεστή από τη θερμοκρασία της ατμόσφαιρας κι έτσι μπορείς να κάνεις 8-9 ώρες surf. Πολλά ταξίδια κανονίζονταν στο φτερό. Θυμάμαι μια φορά για παράδειγμα, που λέγαμε με το Γιώργο Παπάζογλου και τον Ανδρέα Ακριβό ότι θα κατέβουμε στο Λαγκούβαρδο και τελικά, βρήκαμε φθηνά εισιτήρια για Μαρόκο και καταλήξαμε εκεί….. Μείναμε στο δωμάτιο ενός ντόπιου που βρήκαμε τυχαία στην παραλία.

Πόσο διαφορετικές είναι οι συνθήκες αλλά και η νοοτροπία γύρω από το surf στο εξωτερικό;
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει παιδεία στο surf. Στο εξωτερικό, ακόμη και αν υπάρχουν 100 άτομα στο spot δεν δημιουργούνται προβλήματα. Εδώ κανείς δεν δέχεται να ακούσει μια συμβουλή, όλοι ξέρουν…

Τι σε κέρδισε στο surf και τι σου χαρίζει η ενασχόλησή σου με αυτό;
Το γεγονός ότι κάθε κύμα είναι μια διαφορετική εμπειρία. Το surf μου χαρίζει ηρεμία. Ξαφνικά αποκτάς ένα χαμόγελο στο πρόσωπο, ειδικά αν μπεις στο νερό μετά τη δουλειά. Και το βράδυ, μετά το session, δεν θα συζητάς τι έγινε στη δουλειά, αλλά τι έγινε μέσα στη θάλασσα. Ξεχνάς ό,τι άλλο γίνεται.

Που προτιμάς να κάνεις surfing στην Ελλάδα;
Στη Βουλιαγμένη. Το spot κάτω από το σπίτι σου είναι το καλύτερο! Συναντάς τους φίλους σου και κάνεις το surf σου.

Ποια συμβουλή θα έδινες σε όσους ξεκινούν να ασχολούνται τώρα με το surf;
Να απευθυνθούν σε κάποια από τις σχολές. Το να μάθεις κοντά σε έναν instructor δεν σε μειώνει ως άνθρωπο. Πρέπει να μάθεις πώς να στέκεσαι μέσα στο νερό, πώς να συμπεριφέρεσαι, να προστατεύεις τον εαυτό σου και τους άλλους. Win win situation.